زندگی را تبدیل کنیم به مدرسه ای برای آموختن

درباره وبلاگ:


آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها :


پیوندهای روزانه:



ساخت كد آهنگ

ساخت كد موزیک آنلاین

ساخت كد آهنگ

ساخت كد موزیک آنلاین


Admin Logo themebox

درد

نوشته شده توسط:مصطفی
چهارشنبه 6 خرداد 1394-16:02

نمی دونم چه احساس گندی هست که من دارم چرا راضی نمیشم به هیچی. چرا یه حسادت درونی نسبت به همه دارم. فکر می کنم حقم از اینجایی که هستم حقم از این زندگی یه چیز بیشتری بوده که نتونستم بگیرم. یا مثلا کسی بهم نداده. تصورم از خودم توی 28 سالگی شاید یه چیز دیگه ای بوده. شاید وقتی هم سن و سالام رو می بینم و متوجه میشم که به کجاها رسیدن گر می گیرم. عصبانی میشم. وقتی موفقیت شون رو می بینم می فهمم که چقدر از زندگی عقبم اون وقت ناراحت میشم. این ناراحتیه نمی دونم حسادت هست یا نه! میخوام که بیشتر و بیشتر تلاش کنم ولی بیشتر و بیشتر می نویسم. 
زندگی اون چیزی که فکر می کردیم نبود. دردها فقط اون چیزایی نبودن که باهاشون گریه می کردیم. چقدر خوبه آدم می تونه با این سرعت تایپ کنه. این یه مهارته که زیر دستام دارم لمس اش می کنم. نرم و سبک و لذت بخش. و چقدر از این مهارت ها توی زندگی ما کمه. زندگی قبول شدن توی دانشگاه سراسری هنر و آشنا شدن با هزار جور آدمای متفاوت و پیدا کردن جفت و در آوردن ته عاشقی بود در حالیکه آخرش فوق لیسانس هم قبول شده ای و باهم دارید میرید که کار کنید و یه زندگی رو شروع کنید، ما از زندگی هیچ چیز نفهمیدیم. خیلی چیزا لذت بخشن و احساس نمیشن و خیلی چیزا هم دردناکن و معلوم نیستند. باهاشون باید زار زار گریه کنیم ولی نمیشه، باهاشون پیر میشیم. 
از اون آدما خیلی خوشم میاد که میدونن با خودشون چند چندن. هدف شون رو چسبیدن ول نمی کنن ولی در عین حال بقیه جوانب زندگی شون رو هم رها نمی کنن. نمیرن دکترا بگیرن بشن 33 ساله بعد یادشون بیافته زن نگرفتن. نمیرن یه جور کار کنن یادشون بره درس نخوندن. نمیرن دنبال عشق و حال بعد یادشون بیافته هیچ کار جدی ای نکردن. و بدتر از این ها، کسایی هستند که ادای بخش اول رو درمیارن ولی شامل بخش دوم هم میشن. یعنی یه عده ادای درس خوندن رو در میارن درس نمی خونن، ولی در عین حال جوونی هم نمی کنن. ادای عشق و حال رو در میارن، عشق و حال که نمی کنن هیچ، هیچ غلطی هم نمی کنن. ولی اون آدمایی که من ازشون میگم. درس می خونن جدی، کار می کنن در حد نرمال، زندگی شخصی شون رو هم جلو می برن، عشق و حال شون رو هم تا حدی انجام میدن، سربازی شون رو هم میرن، پروژه شون رو هم میدن و الی آخر... اینها رادار ابعاد زندگی شون متعادله و متناسب. شخصیت شون به قولی کاریکاتوری نیست. یه طرف بزرگ یه طرف کوچیک. خوش بحال کسی که بتونه یه چنین تعادلی واسه زندگی اش ایجاد بکنه.

-------------------------------------------------------------------------------------------
موزیک متن: سیگار پشت سیگار- رضا یزدانی


تاریخ آخرین ویرایش:----